یکی از نوع خاتمه فیبر نوری استفاده از کانکتورها است که به دو فیبر می پیوندند تا یک مفصل موقت تشکیل دهند. Splicing نوع دیگر است، و این شامل اتصال دو فیبر برهنه به طور مستقیم بدون هیچ اتصال دهنده است. پیچش یک روش دائمی فسخ است.
روش های پیچش فیبر نوری
مکانیکی و همجوشی دو روش مختلف فیبر نوری splicing استفاده می شود امروز. پیچش مکانیکی دو فیبر را به یک خط مرکز مشترک همسو می کند تا نور از فیبری به فیبر دیگر عبور کند. یک پوشش چسبنده یا یک پوشش از نوع اسنپ برای چفت و چفت دائمی اسپلیس استفاده می شود.
اسپلیک های مکانیکی کابل فیبر نوری برای فیبرهای تک حالت یا چندمدی در دسترس هستند. آنها در دستی برای تاسیسات دائمی و یا تعمیرات سریع می آیند چرا که آنها کوچک و بسیار آسان برای استفاده.
دو مرحله درگیر در همجوشی وجود دارد. از جمله این دو فیبر می توان به همتراز شدن دقیق و تولید یک قوس الکتریکی کوچک برای ذوب الیاف و ذوب آن ها با هم اشاره کرد. همجوشی کابل فیبر نوری اتصال کم از دست دادن دارد، اما اسپیلر با دقت بالا حجیم و گران قیمت است.
حفاظت لوله بافر
هنگامی که یک کابل وارد بسته شدن فیبر می شود، ژاکت اطراف کابل فیبر برداشته می شود، و الیاف فردی در معرض دید قرار می گیرند. برای آماده سازی الیاف برای پیچش یا خاتمه، به این فرایند نیاز است. برای جلوگیری از شکستن کابل های فیبری، لوله های بافر انعطاف پذیر در آن ها قرار می گیرد. این اجازه می دهد تا مقاومت بیشتر در برابر خرد کردن و یا انواع دیگر از نیروهای ضربه. استحکام کششی چندان خوب نیست زیرا فیبر آزاد برای شناور شدن نیست، اما کابل سبک تر و انعطاف پذیرتر خواهد بود.
